Stymulację taką stosuje się w celu dostarczania bodźców do ośrodkowego układu nerwowego, pobudzając przez to jego rozwój. Pobudzanie wielu obszarów w mózgu zwiększa ilość połączeń neuronalnych, przez co wspomaga pracę całego systemu nerwowego. Stymulacja polisensoryczna zwana bywa również czasami nauką życia przez życie. Polega ona na celowym kształtowaniu bodźców w celu wywołania zaplanowanych wrażeń i uczuć. Umożliwia poznawanie przez patrzenie, słuchanie, dotykanie, wąchanie i smakowanie, co z kolei daje możliwość tworzenia globalnego, wielozmysłowego obrazu danego pojęcia. Dla ludzi z upośledzeniem umysłowym proces uczenia się i nabywania wszelkich umiejętności jest niezwykle utrudniony. Dlatego stymulacja wielozmysłowa staje się metodą pomagająca im w odbiorze wrażeń zmysłowych z otaczającego ich świata oraz z ich ciała. Jest to rodzaj zajęć edukacyjnych jak i aktywnej formy rehabilitacji. Opiszę teraz pokrótce formy stymulacji często wykorzystywane w praktyce:

Do stymulacji dotykowej stosuje się przedmioty oraz rzeczy pozwalające na odczuwanie bodźców dotykowych, ich różnicowanie oraz uwrażliwienie zmysłu dotyku. Najczęściej stosowany jest masaż ciała przy wykorzystaniu takich materiałów jak: gąbki, myjki, wata, szczoteczki, gumowe jeżyki, pędzelki, papiery ścierne, tafle styropianowe itd. Wykorzystuje się również pojemniki z materiałem o różnorodnej fakturze i strukturze. Może to być groch, makaron, kasze, kisiel, piana mydlana, kamyki, masa solna itp. Materiały te służą dostarczaniu głębokich wrażeń pozwalających zrozumieć położenie poszczególnych części ciała w stosunku do siebie, akceptacji siebie i swojego ciała. Stymulacja dotykowa pomaga nawiązać kontakt z dzieckiem, pobudza go do aktywności. Ponadto wzbogaca doświadczenia w sferze dotykowej, niweluje lęk przed czymś nieznanym jak i zwiększa sprawność motoryczną rąk. Stymulacja wibracyjna ma natomiast na celu wyzwalanie odruchów ocznych, koordynacji pracy obu oczu, podtrzymywanie prawidłowego napięcia mięśniowego ciała, odbieranie informacji związanych z działaniem siły grawitacji, orientację w położeniu ciała w stosunku do powierzchni ziemi. W tej stymulacji wykorzystuje się min. duże piłki rehabilitacyjne, krzesła obrotowe, hamaki, chustę animacyjną itp. Przykładowe działania:
- dotykanie materiałów różnej strukturze;
- darcie papieru, robienie papierowych kul;
- przesypywanie piasku, kaszy itp. z jednego naczynia do drugiego;
- przekładanie ziaren fasoli, rodzynek, migdałów itp. z jednego naczynia do drugiego;
F. Affolter uważał, że dotyk jest najważniejszym źródłem informacji. Stąd metoda, która polega na przekazywaniu informacji dotykowej w trakcie wykonywania codziennych czynności. Odbywa się to poprzez kierowanie rękami dziecka. W pracy z dziećmi głęboko upośledzonymi zaleca tzw. wychowanie dotykowe. Wiadomości o świecie zdobywa się poprzez informację czuciową. Zalecał pracę z materiałami naturalnymi takimi jak kamienie, piasek, owoce, patyki, szyszki, trawy, żołędzie itp., dostarczają różnych doznań dotykowych, a także informacji o otaczającym świecie.

W stymulacji wzrokowej wykorzystuje się tuby, światłowody zmieniające kolory, latarki, lampy halogenowe, plansze z ostrymi barwami, szachownice z kontrastowymi kolorami, oraz tablicę świetlną. Materiały te służą usprawnianiu analizatora wzroku, pozwalają lokalizować światło oraz przedmioty a ponadto poznać najbliższe otoczenie. Ćwiczą koncentrację uwagi. Światło wykorzystuje się również do relaksacji dzieci oraz wyciszenia nadpobudliwych psychoruchowo podopiecznych. Celem tych zadań jest poprawienie percepcji wzrokowej, usprawnianie kontaktu wzrokowego. Przykładowe działania:
- wodzenie oczami za przesuwającymi się przedmiotami, za zapaloną latarką (pod przykryciem);
- patrzenie na pulsujące światełka (np. lampki choinkowe);
- zabawy w ciemno- jasno;
- patrzenie przez tubę na obrazki;
- łączenie obrazków pociętych na części;
- patrzenie na stopniowo oddalające się przedmioty;
- dobieranie par takich samych obrazków;
- zabawy przed lustrem;
- dobieranie obrazków do przedmiotów itp. Inną metodą jest komunikacja alternatywna piktogramami. Piktogramy są systemem znaków obrazkowych służących do rozwijania komunikacji dla osób niepełnosprawnych umysłowo i fizycznie oraz dla osób z poważnymi problemami w zakresie rozumienia języka i posługiwania się mową dźwiękową. Zasadą konstrukcji znaków tego systemu jest: czarne tło i biała figura. Każdy ze znaków opisany jest literowo w postaci wyrazu określającego treść znaku. Piktogramy są przeznaczone dla wszystkich osób niemówiących wokalnie w celu ułatwienia im kontaktu i komunikacji z otoczeniem.

Stymulacja smakowa i węchowa polega na podawaniu i rozsmarowywaniu na dłoni różnych substancji zapachowych, jak olejki eteryczne, kropelki, zioła, przyprawy. Dziecko spożywa cukierki o różnym smaku np.: miętowym, lizaki oraz artykuły spożywcze o przeciwnych smakach np. dżem-musztarda, ogórek-miód, sól-cukier itp. Celem stymulacji jest uczenie rozróżniania różnych zapachów, przyjemnych i nieprzyjemnych oraz źródeł tych zapachów. Oraz uczenie wrażliwości smakowej.

Stymulacja słuchowa wykorzystuje się śpiew, taniec, zabawy ruchowe i terapeutyczne, instrumenty perkusyjne, które służą lokalizacji dźwięku, ćwiczą koncentrację uwagi, służą różnicowaniu skali dźwięku. Celem jest usprawnienie kanału słuchowego, co spowoduje akceptację przez różnych dźwięków, które do tej pory wywoływały niepokój, drażliwość, lęk, utrudniały interakcje społeczne. Przykładowe działania:
- słuchanie dźwięków: cichych, głośnych, bardzo głośnych, wysokich, średnich, niskich (obserwacja reakcji);
- badanie reakcji na szumy, piski, trzaski;
- słuchanie odgłosów płynących z otoczenia (kasety);
- słuchanie grających kartek;
- wydawanie dźwięków z różnych instrumentów;
- odszukiwanie źródła różnych dźwięków (schowana pozytywka);
- rzucanie na podłogę różnych przedmiotów, o różnej strukturze;
- stukanie palcami o stół, szybę, kartkę, naśladowanie padającego deszczu itp.
Na bazie usprawniania wielozmysłowego powstało również kilka metod opracowanych pod kontem rehabilitacji. Należą do nich min:

Glen Doman był fizjoterapeutą i współpracował z T.Fayem (neurochirurgiem leczącym podczas II wojny światowej chorych z urazami głowy), a po jego śmierci kontynuował jego metodę. Wraz z psychologiem C.Delecato modyfikował sposób usprawniania dzieci w Instytucie Osiągania Ludzkich Możliwości w Filadelfii. Metoda Domana jest przeznaczona do pracy z dziećmi z uszkodzeniem mózgu, czyli z dziecięcym porażeniem mózgowym, z zaburzeniami emocjonalnymi, autystycznymi, z padaczką, nadpobudliwymi, atetotycznymi, z zespołem Downa. Ma na celu wielokierunkowe wpływanie na mózg poprzez różnego rodzaju stymulacje. Są to:
- Stymulacje rozwoju ruchowego – poprzez uczenie dziecka niepełnosprawnego samodzielnego poruszania się.
- Stymulację rozwoju fizycznego (układu krążenia i oddychania) – poprzez stosowanie odpowiedniej diety i programu oddechowego.
- Stymulację rozwoju intelektualnego – poprzez intensywną, wielozmysłową stymulację i specjalne programy nauczania (szczególnie czytania i liczenia).
- Stymulację rozwoju emocjonalno – społecznego – poprzez wyrabianie odpowiedniego podejścia rodziców i opiekunów dziecka oraz osób wspomagających w usprawnianiu.
Program usprawniania oparty jest na tzw. zasadach niechirurgicznego leczenia uszkodzeń mózgu. Jest on dostosowany dla każdego dziecka indywidualnie w zależności od jego rozwoju. Program taki przekazuje się rodzicom, którzy wykonują zalecenia w domu i zgłaszają się na wyznaczone kontrole. W usprawnianiu ruchowym wykorzystuje się tzw. patterning. Jest to kierowanie kończynami, tułowiem i głową dziecka, w taki sposób aby doświadczyło ruchu (np. pełzania), którego samo nie może wykonać. Istnieją 2 sposoby wykonywania tego ćwiczenia:
- wzorzec homolateralny – kiedy kończyna górna i dolna po tej samej stronie ciała poruszają się jednocześnie, jest przeznaczony dla dzieci, które nie potrafią pełzać lub pełzają nieprawidłowo,
- wzorzec heterolateralny (krzyżowy) – poruszanie kończynami naprzemienne, dla dzieci, które potrafią pełzać, czworakować lub poruszać się w wyższych pozycjach.
Ćwiczenia pełzania wykonywane są przez 3-5 osób. Dziecko, które nie pełza, jest uczone wyzwalania tego ruchu na pochylni, której kąt nachylenia jest odpowiednio dostosowany. Podłoże, na którym dziecko wykonuje ćwiczenia, ma dostarczać jego ciału różnych bodźców dotykowych (dlatego stosuje się np. paski na stole do patterningu). Równocześnie stosuje się wszechstronną stymulację zmysłów (wzroku, słuchu, dotyku, smaku, powonienia). Najważniejszą rzeczą przy patterningu jest rytm. Osoba przekładająca głowę dziecka nadaje rytm całemu patterningowi i jest odpowiedzialna za utrzymanie tego rytmu przez całą sesję. Nie ma ustalonej szybkości. Idealną dla dziecka jest ta, w której jest ono najbardziej zrelaksowane i w której osoby wykonujące patterning potrafią utrzymać stały rytm. Do wykonywania patterningu potrzebny jest odpowiednio dobrany stół i obity gąbką i czymś śliskim. Oprócz biernych patterningów w metodzie tej stosuje się także techniki aktywne np.:
- podwieszanie się dziecka na drążku,
- chodzenie z przytrzymaniem się poręczy lub drabinki umieszczonej nad głową. Wszystko jest uzależnione od sprawności ruchowej danego dziecka. Charakterystycznym elementem dla metody Domana jest także program oddechowy. Polega on na wykonywaniu ćwiczeń oddechowych oraz na użyciu maseczki (8-20 razy dziennie). Daje to korzyści zarówno krótko, jak i długotrwałe:
- zwiększa ukrwienie mózgu, czyli dotlenienie mózgu i całego ciała,
- u dzieci następuje pogłębienie oddechu,
- oczyszcza płuca z zalegań i śluzowych czopów, co zmniejsza ilość infekcji układu oddechowego,
- pomaga zahamować drgawki.
W ten sposób poprawia się funkcjonowanie centralnego układu nerwowego, co wpływa na kondycję dziecka i jakość wykonywanych czynności. Istnieją jednak sytuacje, kiedy maseczkowanie nie może być stosowane:
- zapalenie płuc lub inne problemy dolnych dróg oddechowych (np. zapalenie oskrzeli, ataki astmy, obrzęk płuc, niewydolność serca)
- wysoka gorączka,
- każda infekcja górnych dróg oddechowych,
- wymioty,
- każdy stan, w którym używanie masek, według lekarza, mogłoby spowodować pogorszenie.
Zakładanie maseczek wzbudza najwięcej kontrowersji. Przeciwnicy tej metody twierdzą, że dziecko jest wtedy przyduszane i może wystąpić u niego hiperwentylacja. Innymi elementami tej metody są : dieta uboga w cukier i wodę (z pożywienia wyłącza się słodycze i sól, dziecko otrzymuje codziennie niesłodzone soki owocowe, zupy, dużo owoców i chudego mięsa) oraz wielozmysłowa stymulacja, czyli usprawnianie zmysłów:
- zmysłu dotyku (różnymi bodźcami np. ciepłymi, zimnymi, pocieranie, szczotkowanie itd.),
- zmysłu wzroku (stymulacja błyskami świetlnymi, kolorowymi lampkami),
- zmysłu słuchu (słuchanie głosów z kaset – „Słucham i mówię”),
- zmysłu smaku i zapachu (podawanie np. soków czy owoców).
W metodzie tej wykorzystuje się także program rozwoju intelektualnego. Korzysta się tu z tzw. bitów informacji, przekazywanych dziecku słownie i wizualnie z określoną częstością, intensywnością i czasem ekspozycji. Z ich pomocą koduje się w mózgu dziecka informacje o otaczającym go świecie. Bity są też pomocą w nauce czytania i liczenia.

Weronika Sherborne żyła w latach 1922 do 1990. Była pedagogiem. Wypracowała system ćwiczeń ruchowych: Ruch Rozwijający (Developmental Movement). W 1990 r. wydała podręcznik „Derelopmental Move-ment for Children” (Ruch Rozwijający dla dzieci). Ruch Rozwijający to program nastawiony na rozwijanie takich cech, jak poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucie bezpieczeństwa, odpowiedzialność, wrażliwość, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą. Dokonuje się to przez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe. To metoda szczególnie przydatna w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi oraz w przypadkach głębszych zaburzeń rozwojowych. Jest metodą niewerbalną; poprawia komunikację dziecka z otoczeniem, uaktywniając język ciała oraz język ruchu. Ruch jest podstawowym i naturalnym środkiem porozumiewania się, wychodzącym z centrum naszego ciała, do którego w pierwszym rzędzie sięgają dzieci małe i osoby z utrudnioną komunikacją słowną. Podstawą porozumiewania się jest świadomość swojego ciała . Kategorie ruchu w metodzie Ruchu Rozwijającego :
- ruch prowadzący do poznania własnego ciała
- ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym –ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem
- ruch prowadzący do współdziałania w grupie
- ruch kreatywny
Dzięki tym ćwiczeniom, dzieci uczą się poznawać przestrzeń i zachowywać w niej, czują się swobodnie i nie obawiają się otoczenia. Stają się mniej zahamowane i bardziej otwarte na sytuacje problemowe. Metoda ta pozwala dzieciom poznać swoje ciało i uczy kontrolować jego ruchy, ułatwia też nawiązywanie kontaktów, uczy empatii.

Współćwiczący muszą wykazać się opiekuńczością, umiejętnością współdziałania i reagowania na potrzeby i możliwości innych. Dzieci rozwijają i uczą się koncentracji oraz kontrolowania swojego zachowania (różnicowanie płynności ruchów, ćwiczenie siły oraz delikatności i wrażliwości). Podejmując jakiekolwiek działanie tą metodą należy być świadomym jaki cel zamierza się osiągnąć. Podczas organizowania zajęć należy się kierować następującymi zasadami:
- uczestniczenie w zajęciach jest dobrowolne (możesz dziecko zachęcać , dodawać mu odwagi , ale nie zmuszać )
- nawiązywanie kontakt z każdym dzieckiem : pamiętaj o utrzymywaniu kontaktu wzrokowego w dalszym okresie zajęć , gdy dziecko już zaadaptuje się do udziału w ćwiczeniach ( w początkowym okresie kontakt wzrokowy może być zbyt trudny dla dziecka )
- zajęcia powinny być dla dziecka przyjemne i dawać możliwość przeżywania radości z aktywności ruchowej , kontaktu z innymi ludźmi , satysfakcji z pokonywania własnych trudności i lęków , z poczucia większej sprawności fizycznej
- należy brać udział we wszystkich ćwiczeniach
- w czasie zajęć należy ściśle przestrzegać praw dziecka do swobodnej własnej decyzji , aby miało poczucie kontroli nad sytuacją i autonomii
- nie krytykować dziecka
- unikać stwarzania
- zaczynać od ćwiczeń prostych stopniowo je utrudniając
- zmniejszać udział swojej inicjatywy na rzecz coraz aktywniejszego udziału dziecka w kształtowaniu programu
- naprzemienne ćwiczenia dynamiczne i relaksacyjne
Zajęcia prowadzone tą metodą dają dobre efekty w stymulacji rozwoju psychicznego i fizycznego wychowanków. Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne w Polsce jest metodą dobrze znaną i stosowaną w pracy z dziećmi z różnymi problemami rozwojowymi i potrzebami edukacyjnymi. Należy zaznaczyć, że terapia z najmłodszymi dziećmi, zdecydowanie różni się od zajęć z grupą dzieci starszych. Różnice te wyrażają się w rodzaju zabaw i wymaganych trudnościach, a przede wszystkim widoczne są w tempie i dynamice prowadzenia zajęć. Edukacja osób głębiej upośledzonych umysłowo w ujęciu Thomasa Felisa Thomas Felix (ur. 1936) jest Hindusem. Pracuje z dziećmi upośledzonymi umysłowo i ich rodzinami. Utworzył Międzynarodowy Instytut ds. Upośledzonych Umysłowo w USA. Opracowany przez T. Felixa model edukacji i opieki nad osobami upośledzonymi umysłowo składa się z następujących elementów:
- Koncepcji „3C” (comprehension, competency, creativity, tj. rozumienie, kompetencja, kreatywność) czyli modelu usprawniania i kształcenia upośledzonych umysłowo.
- Programów stymulowania rozwoju poszczególnych funkcji: motorycznych, psychospołecznych i poznawczych.
- Pomocy dydaktycznych oraz modelu urządzania pomieszczeń dydaktycznych.
- Materiałów testowych do nauki i zabawy.
- Modelu kształcenia nauczycieli.
- Programów usprawniania upośledzonych umysłowo w środowisku rodzinnym.
- Modelu wczesnej diagnozy, terapii i interwencji.
T. Felix przyjął za punkt wyjścia swojego programu fakt, iż najbardziej uniwersalnym ze wszystkich zjawisk obecnych w naturze jest istnienie materii w czterech podstawowych kształtach: koła, kwadratu, prostokąta i trójkąta. Kolory natomiast są drugim nieodłącznym aspektem materii. Kolory i kształty tworzą uniwersalny język natury. Istota koncepcji T. Felixa jest mocno osadzona w podstawowych twierdzeniach psychologicznych, które twierdzą, iż rozwój człowieka opiera się na rozwoju spostrzeżeń, wielozmysłowym poznawaniu i doświadczeniach organizowanych w schematy. Integracja tych wszystkich elementów prowadzi do coraz lepszego rozumienia przez jednostkę otaczającej rzeczywistości. Kierunek rozwoju człowieka i jego prawidłowości określają cztery podstawowe zasady:
1. Im więcej się poruszam, tym bardziej wchodzę w interakcje (rozwój motoryczny).
2. Im więcej wchodzę w interakcje, tym więcej się komunikuję (rozwój psychospołeczny).
3. Im więcej się komunikuję, tym więcej rozumiem (rozwój językowy).
4. Im więcej rozumiem, tym więcej osiągam w życiu (rozwój poznawczy).
Rozumienie, kompetencja, kreatywność są umiejętnościami nabywanymi etapowo w każdej z wymienionych dziedzin funkcjonowania. Stymulowane są one na zajęciach edukacyjnych w obrębie 4 klas – poziomów pracy. Klasy te mają nazwy adekwatne do zadań w nich realizowanych, tj.:
Klasa I – poznawanie kształtów (knowing shapes)
Klasa II – tworzenie kształtów (making shapes)
Klasa III – selekcjonowanie kształtów (selecting and eliminating shapes)
Klasa IV – łączenie kształtów 9combining shapes).
W klasie I stymuluje się uczniów do wielozmysłowego zaznajamiania się z podstawowymi kształtami, mającymi swe odpowiedniki w naturze. Uczniowie mogą pisać na piasku, papierze, tablicy. Ruch zaangażowany w kreślenie kształtów wspomaga rozwój motoryczny. Interakcje z nauczycielem i innymi dziećmi wpływają na rozwój psychospołeczny. W klasie II uczeń o obniżonej sprawności umysłowej dostaje do ręki różne narzędzia, które pozwalają kształtować drewno i inne prefabrykaty. Ma wiele okazji do aktywności ruchowej i tworzenia. Sprzyja to rozwojowi psychospołecznemu, wzbogaca słownictwo, rozwija funkcje poznawcze. W klasie III uczeń pogłębia i utrwala wiedzę i doświadczenia zdobyte w dwóch poprzednich klasach oraz wykorzystuje je w praktyce. Motoryka usprawnia się dzięki zróżnicowanemu działaniu, podobnie jak funkcje intelektualne – porównywanie kształtów, dobieranie, różnicowanie, identyfikowanie. W klasie IV istotą działań jest dokonywanie połączeń produktów i materiałów, różnych substancji o odmiennych właściwościach. Pracownia w tej klasie powinna być wyposażona w sprzęt gospodarstwa domowego i produkty żywnościowe. Oprócz zajęć w omówionych klasach organizowane są jeszcze inne formy aktywności: śpiew i gra na instrumentach muzycznych, taniec, sport i gry zespołowe. Według T. Felixa szkoła powinna być tak urządzona i zorganizowana, aby możliwe było nauczanie przez obserwację środowiska społeczno – przyrodniczego oraz działalność praktyczną (w gospodarstwie domowym, ogrodzie, w warsztatach usługowych). Postępowanie z uczniem upośledzonym umysłowo opiera się w szkole T. Felixa na metodzie 7 kroków. Wykonywanie czynności złożonych jest dla osób upośledzonych umysłowo bardzo trudne. Konieczne jest więc rozłożenie tych czynności na pojedyncze i proste akty, które będą wyraźne i zrozumiałe. Pozwala to na systematyczne uczenie się i utrwalanie poprzez wielokrotne powtarzanie czynności.
Metoda siedmiu kroków obejmuje kolejno:
1. identyfikację zadania przez ucznia i jego podjęcie
2. doprowadzenie do rozumienia istoty kształtu i koloru
3. rozwijanie języka, poznawanie i analiza kształtu liter i wyrazów
4. mierzenie i liczenie
5. integrowanie uczenia się z bezpośrednimi doświadczeniami, co prowadzi do nabywania funkcjonalnych umiejętności, tj.:
- w zakresie rozwoju motorycznego
- w zakresie komunikacji
- w zakresie rozwoju psychospołecznego
- w rozwoju poznawczym
6. usprawnianie i doskonalenie podstawowych umiejętności życia codziennego, bycia w grupie i społeczności
7. doprowadzenie ucznia do:
- rozumienia – za pomocą polisensorycznej stymulacji,
- kompetencji – angażując wszystkie zmysły i umiejętności,
- kreatywności – stymulując do uczenia się i rozwoju w codziennym życiu,
- rozumienia i osiągania celów życiowych,
- łączenia wszystkich elementów celem uzyskania efektów końcowych.

Terapia manualna jest koncepcją badania i leczenia, zajmującą się odnajdywaniem i leczeniem zaburzeń funkcjonalnych układu ruchu. Przywraca ona fizjologiczną "grę" pomiędzy stawami, mięśniami i strukturami nerwowymi, poprzez zastosowanie pasywnych technik mobilizacji, jak również aktywnych ćwiczeń wykonywanych przez pacjenta w celu wzmocnienia i stabilizacji lub jako wprowadzenie do właściwej mobilizacji. Zabieg terapii czaszkowo-krzyżowej polega na pracy na systemie czaszkowo-krzyżowym i obserwacji, za pomocą dotyku, nieprawidłowości napięć tkanki, nie tylko w czaszce, kręgosłupie i oponie twardej, ale pośrednio również w całym ciele, wykorzystując zjawisko ciągłości tkanki łącznej i sprzężeń zwrotnych w jej systemie napięciowym. Podczas tego delikatnego dotyku przywracane są do równowagi nieprawidłowe napięcia zapisane w szkielecie, mięśniach, stawach i powięziach.

Chiropraktyczna metoda McTimoney-Corley’a oddziałuje na cały narząd ruchu. Jej celem jest umożliwienie organizmowi przywrócenie dobrego zdrowia poprzez delikatne mobilizacje kości czaszki, kręgosłupa, miednicy, klatki piersiowej oraz kończyn górnych i dolnych, a w konsekwencji zapewnienie poprawnego działania układów: ruchowego, nerwowego i wydzielania wewnętrznego, sterujących naturalną zdolnością organizmu ludzkiego do samoleczenia. Chiropraktyka McTimoney-Corley’a używa wyłącznie miękkich mobilizacji manualnych dla usprawnienia i zrównoważenia narządu ruchu. Jest ona bardzo delikatna, bezpieczna i odprężająca dla chorego.Efektem zabiegu chiropraktycznego McTimoney-Corley’a jest zmniejszenie, bądź też ustąpienie dolegliwości spowodowanych zaburzeniami równowagi narządu ruchu oraz polepszone samopoczucie pacjenta. Chiropraktyka McTimoney-Corley’a ma nie tylko zastosowanie w usuwaniu dolegliwości bólowych narządu ruchu, ale zajmuje szczególne miejsce w profilaktyce zdrowotnej w związku z jej całościowym – holistycznym charakterem. Delikatność chiropraktyki McTimoney-Corley’a ze względu na zastosowanie wyłącznie miękkich technik pracy na aparacie ruchu jest szczególnie doceniana przez dzieci, które lubią powracać na zabiegi chiropraktyczne.

Opracowano na podstawie artykułu Jolanty Baran w: J. Pilecki (red.) „Usprawnianie, wychowanie i nauczanie osób z głębszym upośledzeniem umysłowym” Wydawnictwo Naukowe AP, Kraków 2000 oraz książek Jacka Kielina „Rozwój daje radość” GWP 1999 i Ireny Polkowskiej: „ Praca rewalidacyjna z dziećmi upośledzonymi umysłowo w szkole życia. WSiP 1998. Ponadto wykorzystane zostały prywatne materiały i notatki z różnych kursów pracowników Zakładu Rehabilitacji Kompleksowaj i Promocji Zdrowia „Kama”.

Autorką zamieszczanego artykułu jest mgr Kamila Kurczab.