Metoda PNF jest metodą przyjazną dla pacjenta. Oparta jest na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji. Cechuje ją wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikąjacy z integracji zabiegu z diagnostyką oraz możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji. Obejmuje to zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych.
Kolejną zaletą jest wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na wspóluczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji cwiczeń w formie programu domowego.
Najważniejszą jednak zaletą PNF jest duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.

Terapia PNF oparta jest na prawidłowościach fizjologii rozwoju ruchowego człowieka od części proksymalnych do dystalnych, z uwzględnieniem poszczególnych faz kontroli motorycznej (nierozerwalnie związanych z osiąganiem nowych pozycji i możliwości poruszania sie w nich). Proces uczenia ruchu, rozumiany w PNF jako odtwarzanie utraconej funkcji, wspomagany jest w terapii zarówno wczesniejszymi doświadczeniami (pochodzącymi ze schematów rozwoju ruchowego) jak i wielo zmysłowym bodźcowaniem (polegąjacym na czasowym i przestrzennym sumowaniu sie w obrębie synaps pobudzeń różnego rodzaju, które oddziaływują na pacjenta ze środowiska zewnętrznego).

Terapia PNF jest bezbolesna i funkcjonalna, to znaczy zgodna z potrzebami ruchowymi chorego oraz wzorowana na naturalnych ruchach zdrowego czlowieka. Praca nad funkcją to nie tylko ustalenia poczynione między pacjentem i terapeutą, jest to głównie dążenie do uzyskania w terapii sytuacji zadaniowej, w której chory moze w bezpieczny sposób podjąć próbę odtworzenia funkcji. Oznacza to analizę ruchu pacjenta w odniesieniu do jego prawidłowego fizjologicznego przebiegu oraz włączenie do procesu usprawniania elementów treningu samoobsługi z wykorzystaniem przedmiotów codziennego użytku. Ponadto obejmuje sytuacje zadaniowe, które pacjent zgłosil jako trudne badź niemożliwe do wykonania. Wysoka indywidualizacja podejścia pozwala na optymalizację leczenia.

Uwzględniając szerokie możliwości oddziaływania, koncepcja PNF przestała być utożsamiana ze sposobem pracy przeznaczonym dla pacjentów neurologicznych. Z powodzeniem stosuje się ją również w ortopedii, pediatrii, chorobach nerwowo-mięśniowych, wadach postawy czy skoliozach.